Podeszłam do mężczyzny ubranego coś na styl Indiana Jones.
- Przepraszam, który mam rok? - zapytałam, uśmiechając się.
Pan podobizna Jones zmarszczył brwi i spojrzał na mnie zdezorientowany.
- 2012, 9 kwietnia, dziecinko to Egipt - odpowiedział, drapiąc się po kilkudniowym zaroście.
Najwyraźniej stwierdził, że jestem totalnie zagubiona i nawet nie wiem gdzie się znajduję, ale ta informacja w sumie była także przydatna.
- Dziękuję! - pisnęłam i podbiegłam do Mercy stojącej obok zielonych namiotów.
- Dobra wiadomość! Nie musimy się nigdzie teleportować! Wystarczy nam bilet na samolot.
- Mów ciszej. - upomniała mnie - Dobra, zakręć się po okolicy, ja idę znaleźć coś a'la lotnisko, umawiamy się za godzinę w tym samym miejscu, tak?
- Jasne - odpowiedziałam, idąc w stronę miasta.
Jak już jestem w tym całym Egipcie to zobaczę co nieco, wykorzystując czas wolny.
Zaczęło się ściemniać więc weszłam do jakiegoś małego budynku, który przypominał sklep.
Wszędzie porozstawiane były figurki bogów, sfinksów, a także tysiące kolorowych pocztówek.
- Przepraszam, czy dostanę jakieś urządzenie do robienia zdjęć? - zapytałam, uradowana nowym pomysłem, upamiętnienia kilku miejsc.
- Jasne, 120 funtów - odpowiedziała ciemnoskóra kobieta, w stroju podobnym do mojego.
Skrzywiłam się, szukając kieszeni w sukni.
Ku mojemu zaskoczeniu, na skórzanym pasku wisiała sakiewka w której znajdowały się pieniądze.
Przekazałam sprzedawczyni pieniądze i zadowolona wyszłam ze sklepiku.
Moje stopy na których miałam wiązane wysokie rzymianki łaskotały maleńkie drobinki piasku.
Uśmiechnęłam się.
Obróciłam się wokół własnej osi i zatrzymałam wzrok na Sfinksie znajdującym się w odległości jakiegoś kilometra choć nawet z tego punktu widzenia wydawał się ogromny.
- Wow, jestem w Gizie - jęknęłam, chwytając za aparat.
Ustawiając się pod odpowiednim kontem i starając zachować bezruch zrobiłam zdjęcie.
- Dziadkowi na pewno się spodoba - powiedziałam sama do siebie.
Ktoś stojący za mną chwycił mnie za ramię.
- Choć Gemmo, za dwie godziny odlatuje nasz samolot, a stąd do lotniska jest długa droga. W dodatku, że pojedziemy wypożyczonymi skuterami - powiedziała Mercy z uśmiechem.

Obudziłam się z bólem pleców od niewygodnego łóżka, w którym jak się okazało byłam sama.
Zeszłam więc po cichu do dużego pomieszczenia, które odgrywało jednocześnie rolę jadalni, salonu i kuchni.
Eberhard wraz z moją siostrą siedzieli już i zajadali kolorową sałatkę. Pan Adelbert usiłował wyrzeźbić coś w glinie choć nie szło mu najlepiej.
Podeszłam w długiej, białej koszuli nocnej zakrywającej kostki do stołu.
Dzięki Bogu, Mercy też nie zdążyła się przebrać, więc nie czułam się nieswojo.
- Dzień dobry ! - zaćwierkałam wesoło, siadając przy stole.
Mercy uśmiechnęła się do mnie boleśnie, najwyraźniej jej też nie najlepiej się spało.
- Gemmo, zjedz sałatkę, dzisiaj przeniesiemy Was do Waszego czasu - powiedział troskliwie chłopak.
Szybko pochłonęłam potrawę, oblizując wargi językiem.
- Panienko, wyglądałaś jak ciele - zaśmiał się Adelbert.
- Dziękuję - mruknęłam, wstając od stołu.
Szybkim krokiem skierowałam się do schodów.
- Poczekaj - powiedział Eberhard, łapiąc mnie za dłoń.
Spojrzałam na niego i uniosłam brew.
- Przyjdziesz nad staw? Poczekam - powiedział, nie puszczając.
Uśmiechnęłam się i kiwnęłam głową.
Nadal nie puszczał.
- Przyjdę - powiedziałam, a chłopak puścił mój nadgarstek.
Pobiegłam do pokoju i z małej skrzyni stojącej obok łóżka wyjęłam długą ciemno zieloną spódnicę i pasującą do tego wyciętą koszulkę.
Eberhard siedział przy stawie, który płynął wokół domu.
Słysząc moje kroki natychmiast wstał.
Spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami.
- Gemmo, Twój dekolt - jęknął.
- Coś nie w porządku? - zapytałam niepewnie.
- Jest ogromny.
- Myślałam, że jedyne co trzeba zakrywać to kostki - powiedziałam, przygryzając dolną wargę.
Mężczyzna podszedł do mnie i objął mnie.
- Dziś ten dzień, znikniesz z mojego życia tak szybko jak i się pojawiłaś, będę tęsknił choć dopiero Cię poznałem, jesteś piękną, uroczą i optymistyczną kobietą Gemmo.
Uśmiechnęłam się.
- Jak będzie polegała ta cała ceremonia?
- Według Adelberta Ty, Twoja siostra i mężczyzna, który jednej z Was oddał serce musicie wypowiedzieć odpowiednie słowa jednocześnie, oczywiście to wyłącznie sposób mojego dziada, Wasz klan na pewno postępuje z bardziej udoskonaloną wersją.
- Skąd weźmiemy takiego mężczyznę?
- Macie mnie - szepnął, wtulając twarz w moje włosy.
- Przypieczętujmy to - mruknęłam, chcąc zapamiętać jego smak na zawsze, nawet jeśli będę kilkaset lat do przodu.
Eberhard całował powoli, z pasją, delikatnością, tak jak nie całował nikt.

Podniosłam się z wilgotnej ziemi, usłyszałam szelest materiału i wrzasnęłam.
Szybko spojrzałam na Mercy w ciemno zielonej sukni z złotymi wstążkami, sięgającej do ziemi, która patrzyła na mnie przerażona.
- Świetnie, teraz wyglądam tak kiczowato jak Ty - jęknęłam, otrzepując moją czarną suknię.
W oczach mojej siostry zbierał się gniew.
- Cholera! Gemmo! Gdzie my w ogóle jesteśmy?! I dlaczego wyglądamy jak w jakimś zakichanym średniowieczu? Jeżeli tego szybko nie odwrócisz nie wiem co Ci zrobię - warknęła.
- Nie moja wina, że w tej głupiej książce nie napisali "UWAGA, GROZI TELEPORTACJĄ TYSIĄC LAT WSTECZ".
- Pani Flower mówiła, że jest zakazana. Nie zdajesz sobie sprawy co zrobiłaś - syknęła.
Wzruszyłam ramionami i rozejrzałam się.
Na północy rósł ogromny, gęsty las, jednak jakieś 200 metrów od nas znajdowała się chata ze strzelistym dachem.
Ruszyłam szybko w tamtą stronę nie czekając na Mercy.
- Zobacz, tam stoi jakiś chłopak - powiedziała, wskazując palcem.
Włosy miał niedbale zaczesane do tyłu, luźne spodnie podwinięte po kolana, białą koszulę na która założona była brudna kamizelka, a ponad to był bosy.
- Czy mężczyźni w średniowieczu wyglądali właśnie tak? Jeśli to prawda, możemy tu zostać na zawsze, babcia z pewnością to zrozumie - jęknęłam.
- Ja chcę do Javiera i nie zostaje żadnym w średniowieczu, Ty też nie. Nie wiedziałam, że były już wtedy kamizelki i takie tam - powiedziała.
- Jevier? Ten Twój kochaś z klubu? Błagam Cię Mercy, Ty nawet w naszych czasach nie wiedziałaś, że istnieją kolory poza szarym, białym i czarnym.
Ktoś chrząknął obok nas.
Mercy wrzasnęła, chłopak który przed chwilą stał jakieś 20m dalej i łowił ryby i był obok nas.
- Mogę w czymś pomóc? - zapytał silnym i dziwnym akcentem, którego nie rozpoznałam, patrząc mi głęboko w oczy.
Poczułam się nieswojo, dobra, miały jaskrawy i niestandardowy kolor, ale to była przesada.
Mężczyzna miał idealnie zarysowaną twarz dla której anioły gotowe byłyby zabijać. Pod białą koszulą odznaczały się wspaniałe mięśnie.
Mimowolnie westchnęłam.
- Może to trochę nie na miejscu, ale chciałabym zapytać kim Pan jest? Szukamy kogoś kto mógłby nam pomóc, no wie Pan, magia - powiedziała Mercy.
Szybko szturchnęłam ją łokciem. Chyba zapomniała, że w średniowieczu odbywało się coś takiego jak procesy w Salem.
Chłopak spojrzał na nas podejrzliwie, jednak chyba zrobiło mu się nas żal.
- Chodźcie - powiedział i machnął ręką w kierunku drewnianych drzwi.
Sama nie wiem dlaczego zaufałyśmy pierwszemu lepszemu osobnikowi spotkanemu na drodze, w dodatku, że żył w średniowieczu.
Jednak jego opalona, spokojna twarz budziła zaufanie.

- Gemmo! Obudź się! - usłyszałam szept z ust, które znajdowały się kilka centymetrów od mojego ucha.
- Co jest? - zapytałam, przecierając oczy.
Siedziała przede mną rozpromieniona Mercy w rozczochranych włosach i niedbale założonej sukience.
- Mercy, czy wiesz, że ta sukienka jest założona tył na przód? - zapytałam, unosząc pytająco brwi.
- Czy Ty wiesz co wczoraj się wydarzyło?! - pisnęła, głośno wciągając powietrze.
- Po tym jak tańczyłaś na barze i po chwili zniknęłaś? Mam nadzieję, że był przystojny, opowiadaj - powiedziałam, siadając na łóżku.
- Uch, podszedł do mnie jeden z tych mężczyzn w garniturze, pytając czy wszystko w porządku z zamiarem odwiezienia mnie do domu, a że byłam kompletnie pijana, zostałam u niego na noc, no i sama wiesz jak to się skończyło! Powiedział, że zadzwoni po południu sprawdzić czy wszystko ze mną w porządku. Chyba muszę podziękować babci, że nas tu wysłała. Ano i Tobie za to, że totalnie mnie odmieniłaś! - trajkotała Mercy.
- Totalnie? Dziewczyno, od kiedy używasz takich słów? - zapytałam, śmiejąc się.
- Przepraszam, ale jestem strasznie podekscytowana, mam nadzieję, że nie martwiłaś się o to, że zniknęłam, przepraszam! - jęknęła.
- Nie przepraszaj, idź na śniadanie, bo dziś zapewne czeka nas kolejny dzień w ogrodzie, powiedz kiedy już ten przystojniak zadzwoni - powiedziałam, muskając ją delikatnie w policzek.
- Ach, dzisiaj będziemy robić coś innego, Pani Flower zapowiedziała, że dziś uczymy się w domu.
Uśmiechnęłam się szeroko.
Nauczę się dzisiaj czegoś nowego, zawsze uwielbiałam zdobywać nową wiedzę, ponieważ jak się okazuję zawsze kiedyś może się przydać.
Zachichotałam, kiedy znowu spojrzałam na niedbały wygląd Mercy, która w końcu wyglądała tak jak wyglądać powinna. Na szczęśliwą i spełnioną.
Komórka zabrzęczała na małej białej komódce.
- Gemma? Co u Was moje ptaszynki? - zapytała babcia ochrypłym głosem.
- Babciu, tęsknimy! Powiem Ci coś w tajemnicy, nasza 29- letnia Mercy w końcu straciła dziewictwo - szepnęłam, śmiejąc się pod nosem i unikając wściekłego spojrzenia siostry - a co u Ciebie i dziadka?
- Nie można Was ani na chwilę spuścić z oka. Świetnie, macie pozdrowienia. Dzwonię żeby zapowiedzieć Wam, że za trzy dni wracacie do domu, zostaniecie chwilę z nami, a potem omówimy szczegóły kolejnych odwiedzin. Muszę kończyć, pa, pozdrów Panią Flower i ucałuj ode mnie siostrę!
Natychmiastowo przekazałam wszystkie informacje Mercy, której zrzędła mina.
- Nie martw się, przecież będziecie mogli się spotykać, to wcale nie tak daleko - powiedziałam obejmując ją ramieniem, a małe ogniki ponownie rozbłysły w jej oczach.

Zazwyczaj, kiedy biorę się za gotowanie czegoś jest albo spalone, za słone czy po prostu nie dobre, chociaż jednak wolę to niż opiekę nad dziećmi.
Wrzucając do wrzącej wody w garnku przeróżne, posiekane warzywa, zastanawiałam się czy babcia wyśle nas także do kogoś na lekcje gotowania, przydałoby się.
Podskoczyłam, słysząc pisk z podwórka i wylałam gorącą wodę na fartuszek.
- Cholera - zaklęłam, wybiegając z domu.
Mercy z małą Rose siedziały na trawie, obok pnącz dyni.
Dziewczynka śmiała się swoim brakiem uzębienia, a moja siostra miała przerażoną minę.
- Co jest? - zapytałam, otwierając szeroko oczy.
- Przed oczami przeleciała mi taka pszczoła! - pisnęła, pokazując dłonią odstęp około 20 centymetrów.
Oparłam dłonie o biodra, przybierając zamyśloną postawę.
- Może nektar tych zaczarowanych roślin, które mają przyspieszony wzrost działa jakoś na owady - powiedziałam, wzruszając ramionami.
- Jak Ci poszło z obiadem? - zapytała Mercy, podnosząc Rose.
- Wylądował na kafelkach przez gigantyczną pszczołę. Może zamówmy pizze, - zaczęłam, wyobrażając sobie złą Diane, która poucza nas na temat niezdrowej żywności - oczywiście wegetariańską.
**
Usłyszałam pukanie do drzwi i szybko wyrzuciłam pudełko po pizzy za okno. Jak tylko będzie okazja, muszę szybko je stamtąd zabrać, bo Pani Flower z pewnością nie byłaby zadowolona.
Diana wraz z Ianem weszli do kuchni uśmiechnięci.
- Dzieciaki śpią? - szepnęła, nasza tymczasowa opiekunka.
Z siostrą równocześnie pokiwałyśmy głowami.
- Brawo, to było nie lada wyzwanie, a teraz mamy dla Was niespodziankę, oczywiście jeśli chcecie w okolicy jest klub, miłej zabawy - powiedział Ian, puszczając do nas oko.
Chwyciłam Mercy za rękę i pociągnęłam ją za sobą do pokoju, który tymczasowo dzieliłyśmy.
- Wiem o czym myślisz i na pewno z Tobą nie pójdę - zaoponowała.
- Oczywiście, że pójdziesz i nawet założysz moje ciuchy - powiedziałam, klaszcząc w dłonie i całując ją w policzek.